پسر ماهواره اي

مسلمانان مرا وقتي پسر بود            كه با وي گفتمي گر دردسر بود

ز بيماري چو مي افتادم از پا          به درمانش اميدم را ثمر بود

ز مدرسه ز خانه صحبت او           برايم روز ديگر تازه تر بود

خريدم از برايش ماهواره              گمانم مستحق اين اثر بود

ببوسيد او كتاب و دفتر و درس      چنان ديدم كه او هم در خطر بود

تماشاي زياد رقص و آواز           هماره كار او شب تا سحر بود

بپوشيدش لباس رنگ وارنگ       كه زلفش هد هد كاكل به سر بود

به تقليد از فرنگي هاي بي دين      به دنبال قر و رقص كمر بود

زمن ضايع شد امنيت به خانه      چو او را زين منش شوقي دگر بود

شدم نادم ز كار خود چه سازم؟     ندانستم پسر را اين شرر بود

خبر دادم به مامورين شهري        برند آنتن چو من را دردسر بود

چه حاصل بردن آنتن زخانه       مرا ديگر پسر ني آن پسر بود

خورم حسرت به روزي كز محبت    پسر جانم مرا چون تاج سر بود

                                                         فاطمه زارعی (توفان )

کاشکی

کاشکی دِلت یِیْ شبی پَرپَر کنه

سرنَزده یادِ چیشویْ تَر کنه

کاشکی غزلهای  قشنگ عشقِ

لبای تو بوخونه  از بَر کنه

کاشکی مث شراب ناب شیراز

عشق تو رِ بازم مُطهّر کنه

کاشکی که عاشقی بلد می شدی

که قلب تو با عشق من سر کنه

کاشکی حکایت من عاشقِ

شاعر شر هزارتُ دفتر کنه

کاشکی که برق ای نگاه خسّه

دلِتِ اَلو بزنه و پرپر کنه

کاشکی میشد داد بزنم عاشقم

تا که صدام گوش فلک کر کنه

کاشکی که بوی اي نفسهای من

نفسْ تو رِ از عشق مُعطّر کنه

کاشکی میشد پیشُم بودی عزیزُم

که گفته هام سرتا پاتِ زرکنه

کاشکی که حرفای من ساده رِ

او دل سنگی تو باور کنه

کاشکی میشد خاطره شد دوباره

که عشق منو رسوا تو اي شر کنه

کاشکی که کاشکی سبز میشد یِیْ روزی

حتّا اگه خدا با من قَر(قهر) کنه 

                                                        تو فان