حريم شرف

جعد گيسوي سيه فام مرا

كس به يك چنگ  پراز بيم و اميد

لحظه اي باز نكرد

تا كه گرديد سپيد

چشم شوخ و نگه رام  مرا

كس به يك ديده بي رنگ و دروغ

لحظه اي ناز نكرد

تا تهي شد ز فروغ

گونه پرشررو شاد مرا

كس به يك بوسه پنهان زگناه

لحظه اي داغ نكرد

همه كارم شد،  آه

لب عاشق كش و گلگون مرا

كس چو يك جرعه شراب

لحظه اي هم نچشيد

تا كه شد رنگ سراب

قامت و پيكر زيباي مرا

كس به يك لحظه پر لذت و شوق

در بر خود نكشيد

تا كه مُردم همه ذوق

اينك از شرم و حياي دل خود

حرمي ساختم از جنس شرف

آبرويم چو ضريح

گنبدش نور و صدف

حرمت سپيد گيسوي مرا

همه كسان چه زن يا كه چه مرد

نگهش داشته اند

ولي من مانده به جا

با دلي راكد و سرد

كه  كنون در حرم خلوت خويش

از خودهمواره بپرسم كه چرا

تلخي و دربدري بود، مرا 

و كسي با من غمگين هرگز

خواهش شادي پرواز نكرد  

سوز تنهايي من را همه ديدند ولي

هيچ كس نغمه اي از سوختنم ساز نكرد

من كنون در حرم خلوت خود . . .

توفان

مرا به خانه ات بخوان

مرا به خانه ات بخوان كه اقاقي را به عاشقي ،

زينت كردم به گيسوان و ديده را به تبرك  سيه نمودم به توتياي انتظار

چه بي قرار!

مرا به خانه ات بخوان كه گونه رنگين نمودم ازشورو التهاب  

و سبوي مهر انباشتم از شرم ناب  

مرا به خانه ات بخوان كه لبها را وسوسه كرده ام به بوسه بوسه هاي نهان

 و مي خواهم  دل بسپارم بي نام و بي نشان

مرا به خانه ات بخوان كه عذاب وبال را شهد كنم به لحظه وصال  

بگشايم آغوش مرا ، تا ببيني جوش و خروش اين دل از پا فتاده را ، اين

 خواستنهاي  ساده را

خواهم با تو بخوانم حديث دل ، با تو نشينم به راز دل ، با توبگويم گناه دل

مرا به خانه ات بخوان ، كه راز و نيازست مر ترا ، كه عشوه و نازست

 مر ترا ، كه سوزش و سازست مر ترا

بخوانم به قبله گاه رُستن ها و رستن ها ، سوختن ها و ساختن ها ،  رفتن

 ها و باختن ها 

مرا به خانه ات بخوان كه با تو هزار حرف است و نيست فرصت آن ، به

 زمينم بخوان به آسمان

بخوانم به مامن امن رفاقتها ، صداقتها

مرا به خانه ات بخوان

 . به آنجا كه مرز دلتنگي و ديدار است

مرا به خانه ات  بخوان تا آنجا كه توش آمدنم باشد مرا بخوان و بدان كه

 تازگي ها دلتنگ مي شوم

مرا به سينه ات بخوان به دوست داشتن