حريم شرف

جعد گيسوي سيه فام مرا

كس به يك چنگ  پراز بيم و اميد

لحظه اي باز نكرد

تا كه گرديد سپيد

چشم شوخ و نگه رام  مرا

كس به يك ديده بي رنگ و دروغ

لحظه اي ناز نكرد

تا تهي شد ز فروغ

گونه پرشررو شاد مرا

كس به يك بوسه پنهان زگناه

لحظه اي داغ نكرد

همه كارم شد،  آه

لب عاشق كش و گلگون مرا

كس چو يك جرعه شراب

لحظه اي هم نچشيد

تا كه شد رنگ سراب

قامت و پيكر زيباي مرا

كس به يك لحظه پر لذت و شوق

در بر خود نكشيد

تا كه مُردم همه ذوق

اينك از شرم و حياي دل خود

حرمي ساختم از جنس شرف

آبرويم چو ضريح

گنبدش نور و صدف

حرمت سپيد گيسوي مرا

همه كسان چه زن يا كه چه مرد

نگهش داشته اند

ولي من مانده به جا

با دلي راكد و سرد

كه  كنون در حرم خلوت خويش

از خودهمواره بپرسم كه چرا

تلخي و دربدري بود، مرا 

و كسي با من غمگين هرگز

خواهش شادي پرواز نكرد  

سوز تنهايي من را همه ديدند ولي

هيچ كس نغمه اي از سوختنم ساز نكرد

من كنون در حرم خلوت خود . . .

توفان