قصه نان  

اينجا هويداست مويه هاي غريبانه يك زن

درصدايي كه نمي ارزد به جويي به يك ارزن

 صدا يي كه  گم مي شود درهاي وهوي دنيايش   

و ديگر نمي رود به كار دست و دلش ، پايش     

اينجا زني است كه شعرهايش بوي غم  دارد

و دلش  شوق  دوباره  نوشتن  را كم دارد

 شعر حزيني كه از امروز و روز پيش مي خواند

مرثيه اي است  كه با  دل ريش  درمرگ خويش مي خواند   

اينجا زني است كه قصه اش شعرش هنرش  دلش  

در اوج درماندگي  ،  حتا  حق آب و گلش  

به پشيزي مي دهد براي  اندكي حق معاش

وعطاي هنر را حاتم سا مي بخشد به لقاش

او مي گريزد از حقارت نگاه نا دانان  

آناني كه نمي فهمند او غم نان دارد نان

نهان مي سازد از همه مرگ غرور خويشتن را

تا ببندد زبان مردم را وآسوده سازدش تن را

با اين همه سرشار مي شود ز حس خوب غرور

غرق مي شود دراشتياق و شادي و شور وسرور 

دمي اگر دلنواز همراهي يا مهر آميز نگاهي

او را ستايش كند با لطف و با تبسم ، گاه گاهي 

 حس  مي گيرد،  مي خواند،  مي نالد و مي داند

هنوز هم كسي هست ،  قدرشعرهايش را مي داند

آنگاه هويدا مي شود هنر ارزنده  يك   زن  

درشعري  كه بر آيد حس عاشقانه  يك زن